Արծիվ-13

«Իր ընտիր մեռելների պաշտամունքը չունեցող ժողովուրդը անարժան է անկախ հայրենիքի, որը միշտ էլ նահատակների սրբազան աճյունից է բարձրանում»,- Գարեգին Նժդեհի այս խոսքերը մարգարեական են բոլոր ժամանակների համար:

Տարիների վարագույրը դեռևս չի ծածկել 90-ականների բուռն իրադարձությունները:

1988 թ-ին Հոկտեմբերյանի շրջանի Արմավիր քաղաքում ՌՈՒԲԻԿ ԵՂՈՅԱՆԻ գլխավորությամբ հիմնվեց Երկրապահ կամավորականների «Արծիվ-13» ջոկատը:

Պատերազմական ճակատագրական պահին իր կազմակերպչական ունակություններով փայլեց Ռուբիկ Եղոյանը: Մեծ էր նրա դերը լավագույն տղաների ընտրության, նրանց հավաքագրման գործում:

ՌՈՒԲԻԿ ԵՂՈՅԱՆԻ երկրապահ ջոկատը, որը հետագայում ստացավ «Արծիվ-13» անունը, անջատվելով համահանրապետական գնդից, նաև Արմավիրի 6-րդ վաշտից, մնաց միշտ հեղինակավոր և մարտունակ: «Արծիվ-13»-ը երկու անգամ եղավ Լաչինում, մասնակցեց Հադրութի և Մարտակերտի շրջանների պաշտպանական կռիվներին:

1992թ. մայիսին ջոկատը դարձյալ Լաչինում էր, մարտնչեց Ղոչազի կռիվներում, օգնեց Արմավիրի 6-րդ վաշտի տղաներին և հունիսին մեկնեց Մարտակերտի շրջանի արևելյան գյուղերի ուղղությամբ:

Մեծ էր ՌՈՒԲԻԿ ԵՂՈՅԱՆԻ և նրա մարտական ընկերների սխրանքը, հատկապես Մաղավուզ, Ջրաբերդ, Հակոբ Կամարի, Լենինավան գյուղերի մատույցներում ծավալված մարտական գործողությունների ժամանակ:

Բազում փորձություններով անցած «Արծիվ-13»-ը 1992թ. հունիսի 28-ին Մարտակերտի շրջանի ծայրամասային Չայլու և Լենինավան բնակավայրերի մոտ դիրքավորվեց: Բաց տարածքներում միայն Թարթառի կիրճն էր, տեղ-տեղ աննշան բլուրներ, որոնց ներքևներում համատարած այգիներ էին: Այստեղ, հունիսի 28-ի, լույս 29-ի գիշերը աներևակայելի մարտ տեղի ունեցավ: Ականատեսների վկայությամբ, դա մի կատարյալ ճակատամարտ էր: Այստեղ միայն ԵՂՈՅԱՆԻ ջոկատը չէր, տարբեր միավորումներ կային:

Պատմությունը և իրական փաստերի բացարձակ հավաստիությունն այստեղ լռում են: Մարտից հետո պարզվեց, որ «Արծիվ-13» ջոկատը տվել է երկու զոհ՝ հրամանատար ՌՈՒԲԻԿ ԵՂՈՅԱՆԸ և ջոկատի ամենատարեց հայդուկը՝ ՍԵՐԳԵՅ ԱՎԵՏԻՍՅԱՆԸ (ՊԵՊԱՆԸ):

Ջոկատի մյուս մարտիկները այդպես էլ առ այսօր մնացել են անհայտ օրերի չբացահայտված տարեգրության մեջ…

Այսօր, Եռաբլուր պանթեոնում, վեր է խոյանում զոհված ազատամարտիկների հուշահամալիրը: Ինչպես ամեն տարի հունիսի 29-ին, այս տարի նույնպես անհաղթ քաջերի հիշատակը հարգում ենք այցելելով Եռաբլուր, խոնարհվելով նրանց առաջ, և ասելով՝ ՇՆՈՐՀԱԿԱԼՈՒԹՅՈՒՆ…

-Նվիրում եմ հերոս պապիկիս՝ Գագիկ Ավետիսյանին և “ԱՐԾԻՎ-13” երկրապահ ջոկատի բոլոր քաջերին,- Եվա Ավետիսյան:

*Նյութը կազմելիս օգտվել ենք Ռաֆայել Սահակյանի «Գիրք վշտի և հպարտության» գրքից

Մեկնաբանել

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով